مرا ببوس...

مرا ببوس... زمان وداع ما شده است
پرنده از قفس اين و آن رها شده است
صبور باش و مرا بين گريه غرق نکن
دوباره چشم تو درياي ربنا شده است
مرا به سينه پر مهر خويش چسباندي
عزيز من! دلم از سينه ام جدا شده است
کدام دست به زخم من و تو مرهم زد؟
کدام پنجره روي من و تو وا شده است؟

شبيه شهد و شکر مي‌چشد غريبي را
تني که با تب تبعيد آشنا شده است...

---

 

ستاره

 

نشستم پشت پنجره اتاق چشم دوختم به ستاره هاي سپيد تو آسمون سياه

شايد كه پيدا بشه ستاره گمشده دل من تنها

نمي دونم كي بر مي گردي اما مي دونم كه بر مي گردي

وقتی نگاه می کردم از گل به خار رسیدم
با خود گفتم پروردگارا چه فلسفه ایست
در این همسایگی و چه حکمتی است در این بیگانگی

ترس.................................................

 

من از ترس فردای بی تو بودن
تمام ثانیه ها را
به سکوت وا داشتم
شاید که تو همان دیروز من باقی بمانی 

.for u my dear

به آسمان بگوييد
ديگرنبارد
اشکهای من همه عالم را سيراب می کند
به زمين بگوييد
ديگر نلرزد
که دلم به اندازه ويرانی تمام دنيا لرزيده است
به کودکان آواره بگوييد
ديگر ننالند
که من به اندازه تمام ناله هاشان
فرياد در سينه حبس کرده ام
به عقربه ها بگوييد
ديگر به دنبال هم ندوند
که من به اندازه تمام ثانيه ها لحظه ها را شمرده ام
شمرده ام تا . . .

می جویم

 

 

 

می جويم!

  می جويم!

    می جويم!

 

 يه روز از همين روزا      توی  شب پا می زارم

توی قاب لحظه ها      عکس فردا می زارم

می خواهم قبول کنم که بود و نبود من يکی است

اما نيست

اگر من نباشم دنيا کسی را کم دارد

کسی را می خواهد که قبول کند بود و نبودش يکی است...

 

امروز ...........................................

امروز لحظه ها چه بی تابانه مرور می کردند و سکوت چه معنای ژرفی داشت....
امروز در نگاه پنجره هم چيز غريبی نهفته بود...

انگار منتظر بود..انگار کسی بايد مي آمد دلم عبور سبز کسی را گواهی می داد.

 و لحظه ها چه بی تابانه همراهي می کردند فريادم را...!!

  هنوز در دستهايم بهانه ای برای بردباری هست..!!

 

 

 

برای رسیدن به نگاهی تازه باید کفش های راه را بر داشت ودل به جاده ی زندگی زد جاده ی که پر از سوسوی

چراغ های زیبای مهر است و این زیبایی است که به زندکی معنا می دهد

 

شايد يه كسي شب ها براي اينكه خواب تورو ببينه به خدا التماس مي كنه ،

 

شايد يه كسي به محض ديدن تو دستش يخ ميزنه و تپش قلبش مرتب بيشتر ميشه

 

مطمئن باش يه كسي شب ها به خاطر تو توي درياي اشك مي خوابه ،

 

ولي تو اون رو نمي بيني!..

 

 

در کلبه تنهايی هايم در انتظارت خواهم گريست و

انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد...

و نیز این هم بگذرد

نه نه

 

نه نه من میدونم این عکس در مورد من وتو نیست ولی اینو واسه همه ی اون کسایی که الان تنها شدن گذاشتم 

یاد من هست که باشم همه عمر بهر تو پاک 
                                 یاد تو باشم و هر دم بکنم با تو خلوت 

یاد تو باشد از این پس من و تو ما شده ایم
                              هر دو عاشق، دو پرستو، دو مسافر شده ایم

می دونم

می دونم از اینکه اومدی تو این وبلاگ خوشحالی درکت می کنم عزیزم  خوب چرا اینجوری به مانیتور نگاه میکنی.............

 

درون سينه ام صد ارزو مرد...

گل صد آرزو نشکفته پژمرد...

دلم بی روی او دريای درد است...

همين دريا مرا در خود فرو برد....

سه فرشته مهربون

 

 

سه فرشته ی مهربون هست

 

که اوليش به کبوتر های عاشق دونه ميده

 

دوميش به آدمهای عاشق کمک می کنه

 

سوميش که من عاشقشم  شايد اينها روبخونه.

دفتر نقا شی

دفتر  نقا شیه  من  رنگ چشا تو کم داره

بی معرفت به کی بگم دلم یه دنیا غم داره

 

 

عاشق

 

  خدایا سرای محبت کجاست

                                                    که من عاشقم شهر عشقم کجاست...

اگر

اگر چشمهايم تورو خواست قول ميدم چشمهايم رو ببندم

اگر زبانم تو رو خواست قول ميدم با دندانم گازش بگيرم

                                   اما اگردلم تو رو خواست چه کنم

خواب نازنین

تو رو داشتم می شناختم

آسه آسه دل می باختم

تو حریم گرم دستات

اندک اندک می گداختم

اگر می دانستی تو

اگر می دانستی تو
تو اگر مي دانستي که چه دردي دارد  خنجر از دست رفيقان خوردن  هرگز از من نمي پرسيدي که چرا تنهايي...

به كه بايد دل بست؟

به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است.
هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را ـ
گرم، پاسخ گويد
نيست يكتن كه در اين راه غم آلوده عمر ـ
قدمي، راه محبت پويد

 

خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست
همه گلچين گل امروزند ـ
در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست.

دلم تنگ شد

دلم تنگ شد

                              دلم تنگ شد اگرکه روزی برایت
                              برای نگاهت، سکوتت، صدایت
                                   ببندم دوچشم و ترا باز بینم
                               که باشد خیالم، همیشه سرایت

                              دلت تنگ شد اگرکه روزی برایم
                               برای غم و شادی و قصه‌هایم
                                به‌دنبال این خط، بیا تا ببینی
                                 لب ساحلی، آخرین رد پایم

من هر انچه خوانده ام

                                                          

من هر انچه خوانده ام و ديده ام همه از يادم رفت.

الا حديث دوست که تکرار ميکنم.

...........................................

من درد تو را ز دست اسان ندهم

                                   دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به يادگار دردی دارم

                                  کان درد به صد هزار درمان ندهم

 

در وسعت جاده ها مسافر شده ام

از خويش بريده ام مهاجر شده ام

هر کس سخنی ز درد خود ميگويد

ای عشق من از داغ تو شاعر شده ام

تقدیم با عشق

اگه از یاد تو رفتم اگه رفتی تو زدستم
اگه یاد دیگرونی ...من هنوز عاشقت هستم
 
با وجود اینکه گفتی ...دیگه قهری تا قیامت
با تموم سادگی هام گفتم اما.... به سلامت
 
شاید این خوابه که دیدم ...هر چه حرف از تو شنیدم
قلب ناباور من گفت من به عشقم....نرسیدم!
 
پیش از این نگفته بودی ... غیر من کسی رو داری
توی گریه توی شادی ….سر رو شونه هاش بذاری
 
تو رو می بخشم و هرگز دیگه یادت نمی افتم....
برو زیبای عزیزم ... تو گرونی ... من چه مفتم

شب است............

شب است و یاد تو مررا پر از بهانه می کند                                                           

                                     فضای سرد خانه را پر از ترانه می کند

سحر شد و نیامدی کلافه ام ز دوری ات

                                   ولی دو چشم خیس من به ره  نشانه می کند

صدای پای عابری به گوش کوچه می رسد

                                      و اشتیاق دیدنت مرا روانه می کند

به سر رسید شعر و شب ولی هنوز مانده ام

                         چه کرده ای که دل تو را چنین بهانه می کند؟!...